Przepis artykułu 510 KC a przelew wierzytelności

Rezultatem zawarcia umowy przelewu jest przejście (przeniesienie) wierzytelności ze zbywcy (dotychczasowego wierzyciela) na nabywcę (nowego wierzyciela). Tranzakcja tego typu, zwana również często potocznie jako „sprzedaż wierzytelności” albo „sprzedaż długu”, jest w swej istocie umową rozporządzającą, podobną do umowy przenoszącej własność, czyli prawo do rzeczy (prawo rzeczowe).

Jaki związek się odbywa pomiędzy przelewem (umową przelewu) a umowami, mającymi na celu wykreowanie musu do jego dokonania? Polskie prawo cywilne przyjmuje ze względów praktycznych jako zasadę dla transakcji zobowiązujących do wykonania przelewu, idąc za zasadami francuskiego Kodeksu Napoleona, wywołanie przez nie skutku zarówno zobowiązującego jak i rozporządzającego. Odbiciem tego jest norma z art. 510 par. 1 kodeksu cywilnego. Przedstawione tam umowy (lista jest otwarta) przenoszą wierzytelność na nabywcę (kupującego, obdarowanego itd.), jeśli odmiennie nie nakazują przepisy szczególne albo jeżeli inaczej nie postanowiły same strony umowy.

Tak zwana samoistna tranzakcja przelewu jest natomiast unormowana w paragrafie drugim nadmienionego artykułu 510 kodeksu. Gdy przelew ma kształ „wykonawczy” w stosunku do wcześniej zawartej umowy (np. umowy sprzedaży wierzytelności przyszłej albo warunkowej) albo do zobowiązań wynikających z innych zdarzeń (np. czyn niedozwolony (art. 415 k.c.), bezpodstawne wzbogacenie (art. 410 k.c.)), kodeks cywilny nadał mu charakter przyczynowy (kauzalny). Kauzalność polega na tym, że przelew jest ważny (przenosi wierzytelność) jeśli istnieje wyżej wskazane wcześniejsze zobowiązanie .

porady prawne

Author: admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *